Gülümseme ilacı

Kendinize sorsanız, gün içinde yaptıklarınıza bir sebep bulabilir misiniz?


Bazen sebepsizce içinde hapis olduğunuz duygular, onlara ne demeli, sözleriniz ile bir anda geçip gider mi ?

Kimisinin anlamsızca aldığı kararların, sizi üzmesi acaba onun ne kadar umurunda?


Bir hikaye yaşarmış gibi yaşanan hayatları, edepsizce hor görenler, kendileri, ne kadar farkında.

Belirli duygularınız ve duygularla baş etme güçleriniz vardır. Kimi zaman, bir vakit geçmesini beklersiniz, kimi zaman başka uğraşlar bulursunuz, kimi zaman yalnız kalarak alışmaya çalışırsınız.


Asıl olarak unutmadan hayatına bakanlar ders almış olanlardır, yaptığı hataları ders olarak almışlardır onlar gülmeyi bilmelidirler bir anı olarak, yaşadıkları hatıra defterinde kalanlardır onlar.

Birde yaşadığı, duygu sarsıcı olayı unutamayanlar var.


Onlar ne yapmalı?


Kalplerine söz geçirebiliyor musunuz?



Kifayetsiz ve anlamsız meçhule doğru yürümez mi benliğiniz?

Gülümsemeyi unuttuğunuz zamanda, hani o çıka gelen, yüzünüzü gülümseten, mağfirette kaybolmuş edaları ile niyaz eden, isteyen, varlığından söz dahi ettirmeyen, gülümseyen, gözlerini açacakmış gibi hayatını değiştiren…

Sözlerin bir yerden sonra insan için anlamı kalmazmış, öyle susarak kalırmış, bir çare. Sanki yardım dilermiş gibi yalvarırmış kalbine, çare, çare, bir çare, lakin anlamazmış kalp, ne bir cevap nede bir ses verirmiş susarmış, o da farkındaymış.


Geriye kalan cevapsız sorular, benliğini içten içe ayrı bir kahır çemberine dönüştürür öylece kalırmış ve insan o anda yalnızlık hissinin farkına varır, çevresinde kim varsa hiç kimseyi duymaz, her şeyin sonuna geldiğini düşünür, zamana bırakır kendini ama unutur bir şeyi bir cemre ile yeşeren bahçeleri…


Unuturmuş asi bir genç gibi anlamadan kahır denizine girermiş o da.

İnsan hiç anlamaz mı ölen ağacın ardından yeşeren fidanı ?

Bilmez mi umutsuz bir hayatın çilekeş olduğunu umudun her daim var olduğunu ?..


Şunu söylemeliyiz ki umudun var olduğunu unutmadan gülümsemek kalbe, kendine ilaç olduğunu, unutmadan yaşadıklarımızı önümüzdeki mücadeleci bir hayata merhaba demeyi, gözyaşlarının akma sebebini. Her sıkıntın da var olanı hatırlamak değil mi sevinç ?

Yüzümüzdeki gülümsemenin bütün benliğine nakış olduğunu, sadece içten bir şekilde olması gereken olur.

Önemli olan bu olanın karşısında verdiğim tepki deyip içten bir gülümseme koymaz mı suratına ?


Anlamaz mı insan ?


Gülümseme ilacı son..